Herkes çocuğunun okuyup iyi yerlere gelmesini ister. Haklılar tabii. Ama bunun istemekle olmadığını kendileri de çok iyi biliyor. Bunun için çocuklarının ders çalışıp azimle eğitim yolunu bitirmesi gerekiyor ve bu yolun sadece bir birincisi oluyor. Herkes o noktaya odaklandığı için çocuklarına bu durumu izah ediyorlar. Yeri geliyor bazen kendi çocuğundan daha başarılı bir çocuğu örnek gösteriyorlar, istemeseler de…

                Çocuk kâh hırslı oluyor kâh umursamaz. Başarısız olduklarında anne ve babalarının kendilerini sevmediğini düşünüyorlar… Ama öyle değil işte… Sadece çocuklarının geleceğini düşünüyorlar. Onların iyiliğini istiyorlar yani. Başarılı olmak da var olmamak da. Her çocuğun aynı rengi sevemeyeceği gibi her çocuğunda başarılı olamayacağı esastır.

 Okula gidiyorlar. İki kelime de olsa bir şeyler öğrenebilmek için sıcacık yuvalarından ayrılıyorlar. Üniformalarını giyiyorlar. Lakin herkesin üniforması aynı şekil, aynı renk… Yani çocuğun yaramazlığına, başarısına bakılmaksızın eşitleniyorlar. Her gün aynı sıralarda bekliyorlar. Sınıfta onları bekleyen,  akşamdan temizlenmiş sıralarına otururken herkesin aklında ortak bir düşünce var:  “Bir şey öğrenebilmek.”  Eminim ki derslerini en umursamaz öğrenci bile öğrenmek adına geliyor bu sıralara…

                Anneler ve babalar da bunların farkında olarak biricik çocuklarını gönderiyorlar ‘eğitim yuvasına.’ Eve geldiklerinde önlerindeki sıcacık yemeği bir oturuşta bitiriyorlar. Öğrenmek zahmetli şey ne de olsa…

                Çocuğuna kıyamıyor belki ama herkes bu maratonda işte. Sadece kendi çocuğu yorulmuyor ki. Hayat şartları böyle gerektiriyor. Bu devirde okumayana ekmek yok diyorlar. Biricik çocukları daha oyun oynayacak yaşı geçmemişken geçiyor bu maratondan. Üzülüyorlar bu duruma ama ne yapsın aileler. Kendi evlatlarının da okuyup büyük insan olması için gecelerini gündüzlerine katıyorlar…

                Hayat yolunda bu maratonu yaşamak da güzel şey bazen… Zor da olsa güzel şey... Çünkü hiç okuyamayanlar o maratonun nasıl bir şey olduğunu sadece uzaktan görerek izleyecek. Eminim ki bu maratonda koşuyor olmak isterlerdi fikrimce…

Çocuklar ve onların en büyük destekleyicisi aileler size bu upuzun maratonda başarı ve mutluluklar diler her şeyin gönlünüzce olmasını isterim… Evlatlarınız başarısız da olsa biliyorum ki dünyada hiçbir çocuğa değişmezsiniz… ONLAR HEP SİZİN BİRTANENİZ OLARAK KALACAKTIR…

Sena Ordu